कोकरू ..

‘वेडं कोकरू ’कवितेत थकलेल्या ,वाट चुकलेल्या ,भ्यायलेल्या कोकराचं चित्र आपण वाचलंय .शेळीची ही निरागस बाळं मला मात्र वेड लावतात नेहमी !त्यांच्या लीला बघत बसावं नुसतं ! डोंगर उतारावर धावणारी कोकरं बघून मन किती प्रसन्न होतं ना ?आनंदाच्या प्रसंगी आपण सुद्धा मनात अशाच उड्या मारतो ना ?

‘बैलं माझी गुणवान ...’

मी अगदी
लहान असल्यापासूनच ‘बैलं ’ बघायला मला का ते माहीत नाही पण खूप आवडतं !माझ्या खेळण्यांमध्ये असलेला लाकडाचा बैल अजून माझ्या आठवणीत आहे . त्याच्या गळ्यात दोरी बांधून गावभर हिंडवलं असणार त्याला मी ! आम्ही बेंदूर असल्यावर आमचे हे खेळणीतले बैलसुद्धा सजवत असू .त्यांची पूजा करीत असू .मारकुट्या बैलांची भीती असायची नेहमी .गावातल्या सगळ्याच बैलांचे स्वभाव आम्हाला चांगलेच ठाऊक होते .आता मुलं क्रिकेटच्या खेळांडूविषयी बोलतात तसे आम्ही बैलांविषयी बोलत असू .
चिखलाचे किंवा दगडाचे बैल तयार करणं ही एक मोठीच गंमत होती .मी चित्रं काढायला घेतली की बैल मनाच्या दारावर उभा राहतो म्हणजे राहतोच !

waiting for a bus ..

I sketched this at a bus stop .It is a quick scribble .It required 20 seconds or so .Waiting is never a problem for me as I always have pen and paper with me .Life becomes an interesting waiting period .What is the next thing I am going to draw ?

आम्ही पाखरं ...

सावित्रीच्या लेकींना नाही रहायचंय पिंजर्‍यात
पंख शिवशिवतायत कधीचे ..
घेण्या झेप
आभाळभर ...

स्मृतीचिन्ह

मला पुष्कळ स्मृतीचिन्ह मिळाली खरं ,
पण याची गोष्टच खूप वेगळी आहे .चित्रातल्या सुदर्शनची आजी त्या दिवशी हे स्मृतीचिन्ह माझ्या हातात देत म्हणाली होती ,"माझा मुलगा तयार करतो असलं ,आमच्या घरी पडून होतं .तुमच्या इथं ते चांगलं दिसेल .राहू द्या इथंच . " तिच्या भावनेचा अनादर करणं खूप अवघड होतं .त्या गमतीच्या टोपीतल्या नातवाची आणि त्या आजीची आठवण करून देणारं हे स्मृतीचिन्ह खूप वेगळं आहे ! एका रुग्णाने आपल्या डॉक्टरांचा केलेला सत्कार वाटतो मला तो !!

आठवण आजीची ..

जग जुनं डोळ्यात जिच्या..
जागं असतं जसंच्या तसं ..
तरी जपते नाती नवी ..
जमतं तिला कसं कसं .. !

रात्रीच्या कुशीत ...

प्रत्येकाचं मन वेगळं ,
ज्याचा त्याचा विचार वेगळा ,
दिवस वेगळा , रात्र वेगळी ...
रात्रीच्या कुशीत ,जवळ जरी
ती वेगळी ,तो वेगळा ...